"પાંખ પર ડાઘ"

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૬)

Posted on: મે 22, 2011

cherintan_6

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૬)

ખરેખર તેના જેવી આંખો મેં કોઈની નથી જોઈ…

યાદો માં ખોવાયેલા વ્રજનાં મુખમાંથી આ શબ્દો સરી પડ્યા હતા, પણ રાતના એકાંતમાં તેને સાંભળનાર કોઈ ન હતું, હજુ રાતના ૨-૦૦ વાગ્યા ના ટકોરા હમણાંજ ૧૫ મિનિટ પહેલા વગ્યા હતાં, પણ તે વ્રજને સંભળાયા ન હતા. તેને પોતાના ખીસામાંથી નાની ટોર્ચ કાઢી અને ઘડિયાળ ઉપર પ્રકાશ ફેકીને સમય જોયો, હજુ પણ તેને ઉંઘ નતી આવતી, રાત ઘણી થઈ ગઈ હતી અને સવારે ફરી પાછા ઘરે પણ જવાનું હતું છતા પણ વ્રજ આજે પોતાની યાદોમાં કાંઈ શોધી રહ્યો હતો…

શુક્રવારનો દિવસ હતો એટલે કે ૧૪મી ફેબ્રુઆરી “વેલેન્ટાઈન ડે” નો દિવસ હતો, તે દિવસ કોલેજ લાલ, પીળા, સફેદ, ગુલાબી, કેસરી, કાળા અને નવા આવેલા લીલા રંગના ગુલાબથી મહેકી ઉઠી હતી, અને એક એક ગુલાબના અલગ અલગ અર્થ નીકળતા હતા, દરેક ગુલાબ આજે પ્રેમ, મિત્રતા, શાંતી અને દુશ્મનીનું પ્રતિક બની ગયુ હતું, એ દિવસે કોલેજમાં ૮૫% હાજરી બોલાતી હતી, જે નોર્મલ દિવસોમાં માત્ર ૧૫% જેટલી હોય છે, અમે બધા પણ “વેલેન્ટાઈન ડે” ની ઉજવણી કરતાં પણ કંઈ જુદીજ રીતે, અમે સૌ મિત્રો એક બીજાને વિશ કરતા અને બાદમાં કોઈ સારી હોટેલમાં જઈને “લન્ચ” લેતા હતાં, આં વખતે પણ એવુજ નક્કી કરાયેલુ હતું, સવારે અમે પ્રથમ તો અમારે રાબેતા મુજબ “એકાઊન્ટન્ટ” ના મેડમનો લેકચર ભરવાનો હતો ત્યાર બાદના બે લેકચરમાં રાબેતા મુજબ બંક મારવાનો હતો, થોડા ગપ્પા મારવાના હતા અને થોડા નાટકો અને વેવલાવેળા જોવાના હતા, ત્યારબાદ નો “પ્રોગ્રામ” મળ્યા બાદ નક્કી કરવાનો હતો, આમતો અમે કોઈ પણ વિષયના લેકચર ભણતા ન હતા પણ “એકાઊન્ટન્ટ” વિષયમાં મેડમે ગણાવેલા દાખલા કોઈકવાર પુરેપુરા મળી રહેતા હતા, તેથી તેમના લેકચર ભરવા પડતા હતા, અમે દર વર્ષે એકબીજાને ગુલાબ આપતા, એક વ્રજને છોડીને બધા ગુલાબની આપ લે કરતા હતા પણ વ્રજ તેને ખોટા ખર્ચા કહેતો, તે કોઈનું ફૂલ લેતો પણ નહી અને કોઈને આપતો પણ નહી, આજે અમે બધા રજાના મુળમાં કોલેજ ગયા હતા પણ વ્રજને આ બધુ ન ગમતું હોવાથી તે “એકાઊન્ટન્ટ” ના લેકચર ભરવા ક્લાસમા ગયો જ્યાં પહેલાથીજ તેના જેવા કીતાબી કીડા હાજર હતાં, ક્યારેક ક્યારેક તો વ્રજ એકલોજ તે મેડમના લેકચર ભરતો હતો અને અમે તેની “બુક” નો ઉપયોગ કરી લેતા હતા, દર રોજ ખીચોખીચ ભરેલો તે ક્લાસ આજે ૧૦ વિદ્યાર્થી થી ભરેલો હતો, તેના ગયા પછી એક કલાક સુધી અમારે બહાર તેની રાહ જોવાની હતી, અમે અડધો કલાક તો “મેન બીલ્ડીંગ” ની આમે આવેલી પાર્કીંગ મા રાહ જોઈ પણ પછી અમને કંટાળો આવતા અમે “મેન બીલ્ડીંગ” ની પાછડ આવેલી કેંન્ટીન માં બેઠા હતા. આમતો તે દિવસે દરેક જગ્યાએ “લવર પોઈન્ટ” જેવા દ્રશ્યો જોવા મળતાજ હતા, અમે બધાએ ત્યાંજ બેસીને ચા, કોફી પીધી અને લેકચર પુરા થવાની બેલ વાગવાની સાથેજ અમે “મેન બીલ્ડીંગ” ની આગળના ભાગમાં આવ્યા હતા અને વ્રજ પણ “મેન બીલ્ડીંગ” ના પહેલા માળ ઉપરથી નીચે આવતો હતો, અમે બધા “મેન બીલ્ડીંગ” ની આગળ મળી ગયા.

– શું ભણાવ્યું મેડમે, ચેરીએ વ્રજને પુછ્યું,
– અહીં ભણવા આવેજ છે કોણ!!!
– કેમ તારા રૂમમાં ૮-૧૦ છોકરાઓ તો મે જોયા હતા…
– એ તો મેડમ ને રીક્વેશ્ટ કરવા માટે આવ્યા હતા કે આજે લેકચર ન લે.
– તો શું મેડમે………….
– ના ના ભણાવ્યું તો ખરુજ ને,
– તો પછી,
– માત્ર બેજ દાખલા ભણાવ્યા હતા ત્યાંજ……..
– શું થયું,
– સ્ટ્રાઈક
– એટલે કે કાલથી નહી આવવાનું, કીન્નીએ પુછયું,
– અરે ડોબું આજ પુરતીજ સ્ટ્રાઈક છે, તમારો પેલો “વેલેન્ટાઈન ડે” મારા બે દાખલા ખાઈ ગયો…….
– “ઇટશ ઓકે વી.વી.” ચાલ આપણે ક્યાં જવાનુ છે તે નક્કી કરી લઈએ,
– એટલે તમે હજુ નક્કી નથી કર્યું,
– ના, અમે તો “મોનીકા ગેલીક્ષી” નક્કી કર્યું છે,
– ઓહ નો, નોટ અગેન,
– તો પછી તુંજ નક્કી કર,
– કારેલીબાગ, વ્રજે કહ્યું,
– ક્યાં “મેન્ટલ હોસ્પીટલ” માં, પવને મજાક કરી,
– તું ત્યાં જજે અને અમે “ગ્રીન ચીલી” માં વ્રજે તેને જવાબ આપ્યો…
– ઓકે, હવે આપણે ત્યાંજ જઈશું, ચેરીએ કહ્યું
– શું ઓકે, બધાને પુછતો ખરી,
– બધા તૈયાર છેજ, ચાલ આપણે બાઈક આગળ જઈને બેસીએ,
– હાં ચલો ક્યારનો ઉભો ઉભો એ ભાષણ થી કંટાળેલો ચિરાગ ઉતાવળથી બોલી ઉઠ્યો,

અમે આઠે અમારા બાઈક જ્યાં મુક્યા હતા ત્યાં આવીને ઉભા રહ્યાં, દર્શનની નજર વ્રજની બાઈક ઉપર પડી અને તેણે અમારા દરેકનું ધ્યાન તે તરફ દોર્યું,

– એક સાથે બે બે ગુલાબ, બઢીયા હૈ, દર્શને કહ્યું,
– ક્યાં છે કિન્નરીએ પુછ્યું, મને પણ બતાવ અર્પીતાએ કહ્યું, તે સાથેજ અમે વ્રજની બાઈકને ઘેરાઈને ઉભા રહ્યા, અમે બધા એક બીજાને જોઈ રહ્યા હતા.

– આ કોણે મુક્યાં, મે કેટલી વખત કહ્યું છે કે ખોટા ખર્ચા કરવા નહી, તમારે જે કરવું હોય તે કરો પણ મને તો આવી વાતથી અલગ રાખો ભાઈ.
– કેમ તને “ફીલીંગ” નથી, ચેરીએ પુછ્યું,
– મને ખબર હતી કે આ તારીજ કરસ્તાની હશે.
– આ તો મને વળગે છે લે, કરે કોઈ અને ભરે કોઈ,
– શું આ ગુલાબ તે નથી મુક્યું, વ્રજે ચેરીને પુછ્યું,
– હું શું કામ મુકું, તુ મને તો ઓળખેજ છે ને, તને લાગે છે કે હું મુકુ આ ગુલાબ?
– તો પછી કોણે મુક્યા હશે,
– ગુલાબનેજ પુછી લે ને ભાઈ, પવને મલકાતા કહી દીધું,
– શું?
– કે ભાઈ તને કોણ અહીં મુકી ગયું છે,
– ફૂલ તો કાઈ બોલતું હશે?
– કેમ નહી, દર્શને બધાનું ધ્યાન પોતાની તરફ દોર્યું, આ ફુંલ એવા છે કે જે બોલશે કે તેમને કોણ અહી મુકી ગયું છે અને કોના માટે પણ……
– હા, કદાચ એ ચેરી માટે પણ હોઈ શકે, અપી બોલી,
– એક મિનિટ, એક મિનિટ દર્શને સફેદ ગુલાબ નીચેથી સફેદ કવર અને પીળા ગુલાબ નીચેથી પીળું કવર ધીમેથી ખેચી અને તેમાંથી કાગળ કાઢીને વાંચવા માંડ્યું,

સફેદ કવર ના કાગળ માં લખેલું હતું, “સોરી” અને પીળા કવર ના કાગળમાં લખેલું હતું “હું તમારી મિત્ર બનવાં માંગું છું”, કોઈ તમને પુછે કે તું મારો મિત્ર બનીશ અને કોઈ પુછે કે હું તમારો મિત્ર બનવા ચાહું છું બંન્નેમાં ફરકતો છેજ ને!!!!

“આઈ એમ ઈમ્પ્રેશ્ડ” ચેરીએ કાગળના લખાણને સાંભળીને સૌથી પહેલા જવાબ આપ્યો, બધાની આંખો એક બીજા તરફ મંડાયેલી હતી, કોઈ કશુંજ બોલતુ ન હતું, કોઈને કાઈ સમજાતું ન હતું, ત્યાં વ્રજે ફરીથી બધા સાંભળે તેમ કહ્યું,

– જો આ એક મજાક છે તો તે ખુબજ ખરબ મજાક છે…..
– કેમ તે ચેરી માટે પણ હોઈ શકે ને, કીન્ની બોલી,
– ના, હવે પવનથી ના રહેવાયુ, તે અશક્ય છે, આખી કોલેજ તેને મારી મંગેતર અને વ્રજની મિત્ર તરીકે જાણેજ છે, તેથી આવી ભુલ કોઈ ન કરે,
– ઓકે, જે હશે તે સામે તો આવશેજ, અને તે પણ આજેજ, ચિરાગે આખો પટપટાવતા કહ્યું,
– અમે બધા અજીબ વિમાસણમાં પડ્યાં હતા, આવું અમારી સાથે કરવાની હિંમતજ કોણ કરી શકે, “તે અશક્ય છે”

તમે વાતો કરો તો સારુ લાગે,
આ દુરનું આકશ મારું લાગે,
વ્રુક્ષોને પંખી બે વાતો કરે છે,
ત્યારે ખીલે છે લીલેરો રંગ,
ભમરાના ગુંજનથી જાગી ઉઠે છે,
ફૂલોની સુતી સુગંધ,
તમે મુંગા તો ઝરણું પણ ખારું લાગે……

બાજુમાજ એક છોકરીના અવાજમાં આ કવિતા સંભળાતી હતી, તેની સાથેજ વ્રજની આંખોમાં આશ્ચર્ય સાથેજ તેજ જોવા મળ્યું હતું, તેણે તેના હાથમાં રહેલા ગુલાબને જમીન પર ફેકીને તે અવાજ તરફ ઉતાવળે પગલે ભાગ્યો, ઉતાવળમાં ને ઉતાવળમાં તેનો જમણો પગ પીળા રંગના ગુલાબના માથે પડ્યો.
– ઓ મેડમ કોઈની ડાયરી જાહેરમાં વાંચવી એ સારી વાત નથી, વ્રજે આક્રોશ થી કહ્યું,
– અને કોઈએ આપેલું ફૂલને પગની નીચે કચળવા એ પણ સારી વાત નથી, પેલી છોકરી મક્કમતાથી બોલી,
– એ છોકરીની પીઠ પાછળ ઉભેલો વ્રજ, તે છોકરી પાછળ ફરીને જુએ તેવું ઈચ્છતો હતો, તેવી જ રીતે તે છોકરી પોતાના મુખડા ને જેમ બને તેમ પોતાની ઝુલ્ફોમાં ઢાંકી દેતી હતી,
– કોણ છે તું? તને આ બુક ક્યાંથી મળી?
– ગરદન ને જરાક ઝાટકો આપીને જમણી બાજુ જરા નીચે નમીને તે છોકરીએ પાછળ જોયું, અને સૌ પ્રથમ તો ૧૦ ફુટ દુર પગથી કચડાયેલું ફૂલ લેવા માટે આગળ વધી અને ફૂલ સાચવીને બુકમાં મુકી દીધું, વ્રજ તો તેને જોતોજ રહ્યો, કોરા ફરકતા ભુરા રંગના વાળ, ભુરી આંખો ઉપર “ઓફ વાઈટ ગોગલ્સ”, લાંબી પાપણો અને ગળામાં પહેરેલી સોનાની ચેઈનમાં “એમ” અક્ષરનું હીરા જડીટ લોકેટ તેના શરીરને વધુ આકર્ષિત બનાવતા હતા,

– આ તો પેલીજ ફટાકડી, પવન જોરથી બોલ્યો…..

ગુલાબી પ્રીન્ટેડ સ્કર્ટ અને ટાઈટ સફેદ ટી-શર્ટમાં તે કોઈ ફિલ્મી હિરોઈન લાગતી હતી,

– તો આ ફૂલ તમે મુક્યાં હતાં, વ્રજ તેની સામે જોઈને તેને પુછી લીધું,
– ના તે મે મુક્યું હતું, મારું નામ નુપુર છે, નુપુર જોષી, મારા મિત્રો મને પ્રેમથી “નું” કહીને બોલાવે છે અને આ લે તરી બુક…..
– એક મિનિટ, તું “નું” હોય કે “પું” મને કશો ફરક પડતો નથી, મારે તો….
– શું? નુપુરે વ્રજને પુછ્યું,
– મને પહેલા એ કહે કે તને મારી ડાયરી મળી ક્યાંથી, છેલ્લા ૨૦ દિવસથી……. “ઓહ યશ યશ” તુજ લઈ ગઈ હતીને મારી ડાયરી? ૨૬મી એ……
– યાદ શક્તિ તો સારી છે, તો મગજમાં કોઈ ફોલ્ટ?????
– એટલે તું કહેવા શું માંગે છે?
– માનવી તું કહેતી હતી તે સાચુંજ હતું કે આને બુક પાછી આપવીજ નથી, આ તો ધરમ કરતા ઢાળ પડે,
– અરે હું ક્યાં એવું બોલી હતી, પેલી છોકરી બોલી,
– ઓય છોકરી મારી બુક મને પાછી જોઈયેજ છે,
– નહી મળે,
– એટલે?
– એટલે એમ કે તમને તમારી બુક નહી મળે,
– કેમ?
– કારણકે નુપુર આગળ બોલતી હતી ત્યાં પેલી બીજી છોકરી કે જેનું નામ માનવી હતી એ બોલી
– આ લ્યો તમારી બુક!!!
– ઓહ કોઈ પેઈજ ફાળ્યા તો નથીને?
– તે કેમ તેને આ બુક આપી દીધી? તેણે તને કેટલું બધુ સંભળાવ્યું? તે મુકેલા ફૂલ જમીન ઉપર નાંખી દિધા અને તને આભાર કહેવાને બદલે પાછો પુછે છે કે પેઈજ ફાળ્યા તો નથીને?
– “નું” બસ કર
– એક તો એની બુક સાચવીને આપી, વગર વાકે સોરી કહેવું અને પછી ગાળો પણ ખાવી,
– “નું” બસ્
– શું બસ્ આ લોકો આપણને નવા જોઈને દબાવી દેવા માંગે છે, તને શું ખબર એ લોકો પછી રેગીંગ કરતા પણ ખચકાશે નહીં.
– શું, શું કહ્યું તે, અમે તમરૂ રેગીંગ કરીશું?
– નહી તો શું, અમારી આરતી ઉતારશો?
– ઓકે, ઓકે, બોઠ ઓફ યું, બંન્ને મહેરબાની કરીને તમારું મોઢું બંધ રાખશો? ક્યારના દુર ઉભા રહીને જોઈ રહેલા પવને નુપુર અને વ્રજની વચ્ચે પડતા કહ્યું, જ્યારે વ્રજ કોઈની સાથે વાત કરતો હોય તો અમારા માથી ભગ્યેજ ત્યાં જઈને વચ્ચે પડતો હતો, પણ આજની સ્થિતિમાં બે બિલાડાની જેમ ઝગડતા વ્રજ અને નુપુરને શાંત કરવા પવને વચ્ચે પડવુંજ પડ્યું હતું,

– આ નવો કોઈ તેનો મિત્ર આવ્યો, હવે તે ચલાવશે,
– ઓય છોકરી ચુપ કર.
– તમે લોકો…. તે હજુ આગળ બોલતીજ હતી તેન પહેલા પવને જોરથી ચીસ પડી “ચું…….પ”
– નુપુરની સાથે સાથે આસપાસ ઉભેલા પણ ચુપ થઈ ગયાં
– ઓ વાઈટ ટી-શર્ટ અહી આવ.
– શું છે?
– આ છે વ્રજ, વ્રજ વિદ્યાર્થી અને “એચ.એસ.સી.” માં ૫મો નંબર ૮૯.૩૩% થી મેળવ્યાછે અને વડોદરા માં પહેલો.
– હું કાઈ બોલું? નુપુરે પરવાનગી માંગી,
– ફુટ, પવન રમુજી અદાથી બોલ્યો.
– આ છે માનવી, માનવી વનમાળી અને “એચ.એસ.સી.” માં ૫મો નંબર ૮૯.૩૩% થી મેળવ્યાછે અને અમદાવાડ માં પહેલો.
– હાઈ, વ્રજે માનવી સામે હાથ લંબાવ્યો અને દર્શનના ખીસ્સામાં રહેલા ફૂલોમાંથી એક સફેદ રંગનું ફૂલ કાઢીને માનવી સામે ધર્યું, “સોરી મિસ…”
– “માનવી વેલજીભાઈ વનમાળી” માનવીએ હાથ લાંબો કરીને તે ફૂલ લઈ લીધું અને બધ મિત્રોએ તેમને તાળીઓથી વધાવી લીધા.
– મને મારી આંખો પર વિશ્વાસ નથી આવતો, પવન બોલ્યો,
– કેમ, ચેરીએ પુછ્યું,
– નહેરું અને લક્ષ્મીબાઈ સાથે “વેલેન્ટાઈન ડે” મનાવે છે,
– તે સાથેજ દરેક ખડખડાટ હસી પડ્યાં અને વ્રજ અને માનવી એકમેકની સામે જોઈને નીચું નમી ગયા, વ્રજે નુપુરને પણ હાથ મિલાવીને પીળા રંગના બે ગુલાબ આપ્યા, કહેવાની જરૂર નથી કે તેમાથી એક ફૂલ માનવી માટે હતું.


(ક્રમશ)

“ચિંતન ટેલર”
૨૨/૫/૨૦૧૧

cherintan

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 1,331 hits
મે 2011
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« જાન્યુઆરી    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

“પાંખ પર ડાઘ”

%d bloggers like this: