"પાંખ પર ડાઘ"

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૫)

Posted on: જાન્યુઆરી 9, 2011

cherintan_5

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૫)


નયનને બંધ રખીને
મે જ્યારે તમને જોયા છે,
તમે છો તેના કરતા પણ
વધારે તમને જોયા છે.

સોમવારની રાતના ૧૧-૦૦ વાગ્યે કાર્યક્રમ પતવાની સાથેજ ચેરી અને વ્રજ પોતાનો સામાન પેક કરી દીધો, છેલ્લા ચાર દિવસ ઘરની બહાર રહીને ઘરે જવાનુ હતું, આવુ કંઈ બન્ને માટે પહેલી વારનું ન હતું પણ આ વખતે મન કઈ ઘરે જવા માટે ઊતાવળું થઈ રહ્યું હતું અને ચેરી કરતા પણ વધુ ઊતાવળતો હતી વ્રજને છેલ્લા ચાર દિવસથી તેને પોતાનું ધર સાંભરી રહ્યું હતું, રાતના જ્યારે તે આરામ ખુરશીમાં બેઠો હતો ત્યારે તેને જુની યાદો તાઝા થવા લાગી, ગઈ કાલેજ લાઈટ આવી હોવાથી આજુબાજુના વિસ્તારમાં ઝાંખુ અજવાળુ હતું અને તેના રૂમમાં પણ ચાંદ ની ચાંદરણી ના જેટલો પ્રકાશ ફેલાવે તેવો “નાઈટ બલ્બ” ચાલતો હતોજ ત્યાંજ તેને લગભગ ત્રણ ચાર વર્ષ પહેલા ૨૬ જાન્યુઆરીએ આવેલા ભુકંપનો દિવસ યાદ આવ્યો, એ ભુકંપે વ્રજના જીવનમાં પણ ભુકંપ લાવી દીધો હતો, ૨૬ જાન્યુઆરી, રવિવાર, રજાનો દિવસ હોવા છતા “કોમર્શ ફેકલ્ટી” માં નાટક નો પ્રોગ્રામ હોવાથી નાટકમાં ભાગ લેવા માટે પસંદ થયેલા તેમજ પસંદ ના થયેલા થોડા ઘણા વિધ્યાર્થીઓ હાજર રહ્યા હતાં, તારીખ ૩૦ જાન્યુઆરીએ ગાંધી નિર્વાણ દીન હોવાને લીધે “કોમર્શ ફેકલ્ટી” મા તૈયારી ચાલી રહી હતી અને નાટકનું નામ હતું “આઝાદી”, લગભગ દરેક પાત્ર માટે વિધ્યાર્થીની પસંદગી કરી લેવાઈ હતી પણ બે ત્રણ પાત્ર માટે કોઈ મળતું ન હતું, આખા રૂમમાં ૫૦ થી ૧૦૦ જેટલા વિધ્યાર્થીઓ હાજર હતા, રૂમમાં પહેલા બેંચ ઉપર ચરિતા અને કિન્નરી બેઠા હતા, બીજા ઉપર દર્શન અને ચિરાગ, ત્રીજી બેંચ ઉપર અર્પિતા અને અમારી બેગ મુકી હતી અને ચોથી બેંચ ઉપર પવન અને વ્રજ, સવારના લગભગ ૮-૦૦ વાગ્યા હતા અને અમારા માનનીય પ્રોફેસર અમને નાટક વિશે સુચના આપી રહ્યા હતા અને તેના ડાયલોગ બોલાવી રહ્યા હતા, પવન પણ આમતો નાટકમાં ભાગ લેવાનો હતો પરંતુ તેને ભગતસિંહનો રોલ આપેલો હોવાથી તેના ભાગમાં બે ત્રણ વન્દેમાતરમ ના ડાયલોગ સિવાય કોઈ ડાયલોગ આવવાનાજ ન હતા, “આઝાદી” નાટકમાં અમે દરેક બનાવને કે જે આઝાદી મેળવવા મદદરૂપ બન્યા હતા તેને વણી લીધા હતા, ચિરાગને ગાંધીજીનું પાત્ર આપેલ હોવાથી તેણે બેસવું પડે તે સ્વાભાવિક હતું, કારણકે નાટકનો પ્રથમ સીન ગાંધીજીને “સાઉથ આફ્રીકા” માં ટ્રેનમાંથી ફેકી દેવામાં આવ્યા હતા તે હતો અને અંતીમ સીન ગાંધીજીના પરલોક વાસી થવાનો હતો, વ્રજને જવાહરલાલ નહેરું નું પાત્ર મળ્યું હતું અને તેને સ્ટેજ પર જીવંત કરવા તે અથાગ મહેનત કરતો હતો, લગભગ ૮-૧૫ વાગ્યા સુધીમાં પવનના ડાયલોગ પુરા થવાથી તે સરની પરમિશનથી બહાર ગયો હતો, તેને પાછા ફરતા થોડીક વાર લાગી હતી, એટલામાંજ રૂમના મુખ્ય દ્વાર ઉપરથી એક સુંદર છોકરીએ પ્રવેશ કર્યો, મોટા ભાગે દરેક છોકરાની નજર તેની સામેજ ચોટેલી હતી, પાછળથી કોઈએ સીટી મારીને કોમેંટ પણ કરી હતી, અને હાસ્યની લહેર પણ વહી હતી, હમણા તો દરેક છોકરો કે જે એકલો બેંચ ઉપર બેઠો હોય તે એવુજ વિચારતો હતોકે કાશ આ છોકરી મારી બાજુમાં આવીને બેસે, તેનું પુરુ શબ્દચિત્ર કંઈક આવું હતું…..

દુધ ભરેલા કટોરામાં જણે કંકુથી ચાંદલો કર્યો હોય તેવુ તેનું મુખ, આંખો જાણે કમળની પાંખળી, હોઠ જાણે શરાબની પ્યાલી, દાળમની કળી જેવાતેના દાત, આંખોની કીકી નો રંગ સહેજ ભુરા રંગનો હતો, અને તેનું આખુ શરીર મેનકા, રતી કે પછી રંભાને પણ શરમાવે તેવુ હતું, કોઈને પણ “ડીશ્ટર્બ” કરવા વગર અને કોઈ પણ જાતનો અવાજ કરવા વગર તેને જ્યાં પહેલી ખાલી જગ્યા વ્રજની બાજુમાં દેખાઈ ત્યાં જઈને બેસી ગઈ, જેવી તે બેઠી ત્યાંજ પાછળ થી ઠંડી ઠંડી આહો નીકળવા લાગી, વ્રજને તો થોડીવાર એવુજ લાગ્યું હતું કે પવન તેની બાજુમાં બેઠો હતો પણ જેવી તેણે પોતાના ડાયલોગની ફાઈલ માથી માથુ ઉપર ઉઠાવ્યું અને બાજુમાં જોયું તો જોતોજ રહી ગયો, સફેદ દુધ જેવા રંગના ડ્રેશમાં કોઈ પરી તેની બાજુમાં આવી બેસી હોય તેવુ તેને લાગ્યું, વ્રજ તેને કઈ કહેવા જાય તે પહેલાજ પેલી છોકરીએ તેને પુછ્યું હતું કે હું અહીયા બેસુ તો તેમને કોઈ વાંધો નથીને, “ના” એટલા શબ્દો વ્રજના મોં માથી ક્યારે નીકળી ગયા તેનું તો આજે પણ તેને વિચાર આવે છે, તેના આ જવાબ માટે પેલી પરીએ સ્મિત આપ્યું, “ઓહ માય ગોડ” એ હસતી તો ડાબા ગાલમાં સુંદર ખંજન પડતું હતું અને જાણે તેની આંખોમાં બીજાને જકડી લેવાનો કોઈ જાદુ હોય તેવુ વ્રજને લાગ્યું.

અત્યાર સુધીમાં લગભગ ૮-૪૫ વાગી ચુકેલા હતા, અને દરેકે પોતાના ડાયલોગ યાદ કરી લીધા હતાં, એક વાર વળી તેનું “રીહર્સલ” પણ થઈ ચુકેલુ હતું, સ્ટેજ પરથી એક બુમ સંભળાઈ જે અમારા પ્રોફેસર સાહેબ ની હતી, “હેલો” દરેક વિધ્યાર્થીએ આંખો ઉપર કરી અને સર તરફ જોયું, પેલી છોકરી તેના પર્સ માં કંઈક શોધી રહી હતી “હેલો આઈ એમ ટોકીંગ વીથ યું” સરે ફરીથી બુમ મારી, દરેક જણની નજરો સર પર હતી, સિવાય કે પેલી છોકરીની જેને સર બોલાવતા હતા, તે હજુ પણ તેના પાકીટમાં કંઈક શોધી રહી હતી, અમે દરેક જાણતા હતા કે સર તે છોકરીને બોલાવતા હતા પણ તે છોકરીને કંઈક જાણ ન હતી, “વ્રજ પ્લીઝ કોલ હર” સરે વ્રજને પેલી છોકરીને બોલાવવા માટે કહ્યું અને વ્રજે તેની સામે એક ચપટી વગાડી, એકદમ જ તેનું ધ્યાન ચપટી તરફ દોરાયુ અને તેણે વ્રજની સામે જોયું, આંખોના ઈશારેજ તેણે વ્રજને પુછ્યું શું થયું, વ્રજે પણ તેના આંખોના સવાલનો જવાબ આંખોથી આપતા સર તરફ આંખો ફેરવી, તેની નજર ઊપર ઉઠી અને સરે કહ્યું “યસ યુ”, “વોટ સર” પેલી છોકરીએ એકદમ આજ્ઞાકીત બનીને પોતાની જગ્યા ઉપર ઉભા થઈને પુછ્યું ત્યારે સરે કહ્યું “ડુ યુ વોન્ટ ટુ બીકમ લક્ષમીબાઈ ઈન અવર ડ્રામા”, “યસ” કોઈ પણ જાતના બીજા વધારાના પ્રશ્ન વગર તેણે સરે આપેલી ઓફર સ્વીકારી લીધી, તો પછી તમારે તમારુ નામ અને ક્લાસ લખાવવા પડશે, આ રહ્યા તમારા ડાયલોગ “પ્લીઝ ટેક ધીસ”, માત્ર બેજ મિનિટમાં તેણે વાકચાતુર્ય થી ત્યાં બેઠેલા દરેક ને આશ્ચર્યચકિત કરી દીધા હતા, તેણે કોઈ પણ જાતના “ઈફ” અને “બટ” વગર ઓફર સ્વીકારી હતી.

થોડીજ મિનિટમાં એટલેકે ૯-૦૫ વાગ્યે એકદમ કોલેજનો રૂમ ધ્રુજવા લાગ્યો હતો અને દરેક બેંચ પણ હલવા લાગી હતી, અમે દરેક ગભરાઈ ગયા હતા અને જે કંઈ મળે તેને ફીટ પકડવા મથી રહ્યા હતા, કોઈપણ હલવાની હિંમત ન કરતું હતું, બે મિનિટ બાદ એ આંચકો વધું તીવ્ર બન્યો અને એટલામાં વ્રજના મુખમાંથી એક લાંબી ચીસ નીકળી હતી, અમને સમજતા વાર ન લાગી કે આ ભુકંપના આંચકા હતા, ચાર પાંચ મિનિટ બાદ બધુ શાંત થઈ ગયુ ત્યારે અમે બધા ભુકંપના આંચકામાંથી બહાર આવી ગયા હતા, અને અમે હજુ સ્વસ્થ થઈએ તે પહેલા આખા રૂમમાં હસ્યનું મોજુ ફરી વળ્યું હતું, હવે બધાને ખબર પડી હતીકે વ્રજે ચીસ કેમ પાડી હતી.

વાત એમ બની હતી કે ભુકંપના આંચકા આવવાની સાથેજ પેલી છોકરીએ વ્રજની હાથની પોંચી પોતાના બંને હાથ વડે ફીટ પકડી હતી, લાંબા નખ રાખવાની ફેશનના લીધે પેલી છોકરીએ પણ તેના નખ લાંબા રાખ્યા હતા જે હમણા વ્રજના હાથમાં ભોકાઈ રહ્યા હતા તેથીજ વ્રજે ચીસ પાડી હતી, ચાર મિનિટ બાદ પણ પેલી છોકરી વ્રજના હાથ છોડતી ન હતી અને તેની આંખો બંધ રાખીને વ્રજની બાજુમાં બેસી રહી હતી, જ્યારે તેણે બધાને હસતાં સાંભળ્યા ત્યારે તેણે પોતાની આંખો ખોલી બાજુમાં બેઠેલા વ્રજને જોયો, તેના હાથમાં પડેલા નખના નિશાન જોયા અને માથું નીચું કરીને શરમાઈને તે ઝડપથી રૂમની બહાર નીકળી ગઈ, વ્રજતો તેને જતી જોઈજ રહ્યો તેને રહી રહી ને થયા કરતું હતું કે એક પરી મનુષ્યનો સ્પર્શ પામી ને મેલી બની ગઈ.

રાતના ૧૨-૦૦ વાગ્યા હતા અને વ્રજ પોતાની યાદોમાંથી જરાવાર માટે પાછો આવ્યો અને ફરી પાછોતે સ્વપ્નપરીના યાદોમાં ખોવાઈ ગયો, પેલી છોકરી તેના દિમાગ ઉપરથી ખસતીજ ન હતી, સાચું કહું તો જેણે તેને જોઈ હતી તે દરેક છોકરો આખો દિવસ તેનાજ ખ્યાલમાં રહ્યો હશે, પછીના ત્રણ ચાર દિવસ તો પેલી છોકરી દેખાઈજ ન હતી, ૩૦ તારીખના નાટકમાં પણ તેનું પાત્ર કોઈ બીજી છોકરીને આપવું પડ્યું હતું, બધા માટે એ વાત કોઈ અજુગતી હતી, એક એવી છોકરી કે જેને કોઈએ પહેલા ક્યારેય જોઈ ન હતી અને તે દિવસ બાદ પણ તેના કોઈ સમાચાર મળી શકતા ન હતા, વ્રજની હવે એ લોકો એટલે કે મિત્રો પેલી ભુરી આંખવાળી છોકરીને લઈને ખુબજ મજાક ઉડાવતા હતા અને તેમાંથી ખુદ તેનુજ મિત્ર વર્તુળ બાકાત રહ્યું ન હતું

– નહેરુંએ “ડીસ્કવરી ઓફ ઈન્ડીયા” માં લખ્યું છે કે વિરાંગનાઓમાં ઝાંસીની રાણી તેમના પસંદીના પાત્ર હતા, પવન એકદમ આવી ને બોલ્યો.
– અમે બધા ત્યારે “એમ એસ યુનવર્સટી” ના “મેઈન બીલ્ડીંગ” ના ચોગાનમાં પોતપોતાના બાઈક ઉપર બેઠા હતા, પવન અને ચેરી સામે આવેલા “હેવમોર” માથી નાસ્તો લેવા ગયા હતા, અમે નાટકના સમાપ્ત થવા બદલ ખુશ હતા, ત્યારેજ પવન પાછળથી આવીને વ્રજને ઊદેશીને વાક્ય બોલ્યો હતો, પણ વ્રજ કંઈ એટલો નાદાન ન હતો કે તેને પવને મારેલી “સિક્શર” ની ખબર ન પડે, છતા એ ચુપ હતો.
– પણ બોસ એ વાઘણ હતી એકદમ ફટાકડો, પવન થોડી વાર રહીને ફરી પાછો બોલ્યો
– તું કોની વાત કરે છે? કિન્ની એ તેને પુછ્યું,

“બાઈ ધ વે” અમારા ગ્રુપમાં દરેકના શોર્ટ નામજ રાખ્યા હતા, જેમકે ચરિતા નું ચેરી, પવન નું પાવલો, કિન્નરી નું કિન્ની, દર્શન નું દર્શુ, ચિરાગ નું હીરો, અર્પિતા નું અપી, નુપુર નું “નુ” અને વ્રજ નું વી.વી.

– એતો પેલી જેણે વ્રજના બાવળામાં પંજો માર્યો હતોને તેની, પવન મુછમાં હસ્યો,

કેટલી નિર્દયી હતી એ દવા ના કરી તો કાંઈ નહી પણ “સોરી” તો બોલવું જોઈતુ જ હતુંને, હવે તો ચિરાગ પણ તેમની વાતોમાં સુર પુરાવવા લાગ્યો.

વાત વાતમાં જો ક્યારેક
એમની વાત નીકળે,
તો એમની એકજ વાતમાં
આખી રાત નીકળે.

– શાલી અતી પણ કેવી મસ્ત, દર્શને તેના અંદાઝમાં કહ્યું,
– ઓય તમે લોકોએ ક્યારેક છોકરી નથી જોઈ, અપીએ ચિડાઈને બોલી ઊઠી, ક્યારના તેના વખાણ કર્યા કરો છો, અમે પણ અહીંજ બેઠા છીએ.
– જોયુ ચેરી એટલેજ કહું છું પવનને બાંધીને રાખ પણ મારું માને કોણ? કિન્નીએ કહ્યું.
– પણ એક વાત તો હું પણ માનવા તૈયાર છું કે એના જેવી મે એક પણ છોકરી અત્યાર સુધી નથી જોઈ, તારુ શું કહેવું છે વ્રજ, આખરે ચેરી એ વ્રજને પુછ્યું.
– કોના વિશે?
– આ પંજા વાળી વિશે,
– ઠીક છે, ચાલી જાય, વ્રજે ધ્યાન આપવા વગર કહ્યું

પ્રણયની સૌથી પહેલી
કહાની થઈ ગઈ આંખો,
કે ભાષા થઈ ગઈ દ્રષ્ટી
ને વાણી થઈ ગઈ આંખો.

– મે જોયુતું, હું બાજુમાં જ હતો, તે કેવી આંખો આંખોમાં તેની સાથે વાતો કરતી હતી, પવને કહ્યું અને તે સાથેજ વ્રજનું હ્યદય એક ધબકારો ચુકી ગયું,
– એ તો એણે બેસવા માટે પુછ્યું હતું,
– આહાહાહા આખા કોલેજમાં એવી કઈ છોકરી છે કે જેની સાથે તે પહેલી મુલાકાતમાં વાત કરી હોય વ્રજ? ચેરીએ વાતનો દોર હાથમાં લેતા વ્રજને પુછ્યું,
– સાચું કહું તો મને પણ તે દેખાવડી લાગી હતી…
– હે , તમે બધા ચોકરાઓ સરખાજ હોવ છો, જ્યાં કોઈ સુંદર છોકરી જોઈ નથી અને શરૂ થઈ જાવ છો તેના વખાણ કરવામાં, કિન્નરીએ કહ્યું

લીધો એણે ચાંદો, લીધાં સહુ સિતારા,
લીધા સૌએ શમણા, લીધાં સૌ સબાબો,
લીધા એણે ઝરણા, લીધા સહુએ સાગર,
બનાવી તને ત્યારે પરવરદિગારે…

– વ્રજે પેલીના વખાણ કરવામાં કાંઈ બાકી ન રાખ્યું,
– આ તું બોલે છે વ્રજ? તું ક્યારથી સુધરી ગયો? ચેરીએ પુછ્યું,
– ચેરી તે એની આંખો જોઈ ન હતી જોઈ, તેના જેવી આંખ મે કોઈની જોઈ નથી “ઓકે”


(ક્રમશ)

“ચિંતન ટેલર”
૯/૧/૨૦૧૧

cherintan

Advertisements

1 Response to "“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૫)"

chintanbhai ..very good work with easy n imotional way…good goood gooood

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 1,339 hits
જાન્યુઆરી 2011
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« નવેમ્બર   મે »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

“પાંખ પર ડાઘ”

%d bloggers like this: