"પાંખ પર ડાઘ"

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૪)

Posted on: નવેમ્બર 14, 2010

cherintan_4

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૪)

તેનું રેશમ જેવુ સોનેરી શરીર, લંબગોળાકાર ચહેરો, સીધું નાક, કંડારેલા તાંબા જેવા હોઠ, સહેજ કથ્થઈ પાણીદાર આંખો, કમળની પાંખડી જેવા નાજુક ખભા, પાતળી અને શરીરને ઓપે તેવી કમર, કસ્તુરી હરણની જેવી ખુશ્બું, દાળમની કળી જેવા દાત, તેની કાયા બેજોડ હતી, તંગ સ્નાયુઓનું અજીબ શિલ્પ ઈશ્વરે ઘડ્યું હતું, જાણે ભગવાને એકજ બેઠકમાં ખુબજ ફુરસદે તેને બનાવી હતી, અને આવી કોઈ છોકરી બેઠા બેઠા મળી જાય તો જીવન ધન્ય બની જાય, દીવો લઈને પણ શોધવા જાય તો પવનને આવી કોઈ છોકરી બીજે મળે તે અશક્ય હતું.

પવન પોતાના પિતા વલ્લભદાસજી જોડે હીરાના વેપારમાં “ગ્રેજ્યુએટ” થતાની સાથે લાગી ગયો હતો, વલ્લભદાસની સરૂઆતની જીંદગી આટલી સરળ ન હતી, તેમણે રાત દિવસ જાગતા રહી અથાગ પરિશ્રમ કરીને હીરાનું આ સામ્રાજ્ય બનાવ્યું હતું અને પવન પણ તેને વધુને વધુ ઊંચાઈ પર લઈ જઈ રહ્યો હતો.

“મોરના ઈંડાને ચિતરવા ના પડે” તેવુ વલ્લભદાસજી બધાને શાનથી કહેતા હતા, જોજોને એક દિવસ મારો પવન દુનિયા આખી પર રાજ કરશે, આખા દેશમાંથી જેટલા હીરાનું નિકાસ થાય છે તેમંથી ૮૦ ટકા હીરાતો વલ્લભદાસજીના કારખાનામાં પ્રોસેસ થઈને આવે છે અને તેમાંથી ૭૦ ટકા તો તેમની માલિકીના જ હોય છે, આટલી બધી સાહેબી હોવા છતાં વલ્લભદાસજી ખુબજ સાદુ જીવન જીવતા હતા અને તે ગુણ તેમની પત્ની અને પુત્ર પવનમાં પણ જોવા મળે છે. વલ્લભદાસ ખુદ પણ તેમની જળો સાથે મજબુત રીતે બંધાયેલા હતા, તેથી તે હવામાં ઉડતા નહી તે વાત કબુલવી બાકી રહી, આટલી બધી સફળતા બાદ માણસ નહી તેનો રૂપીયો બોલતો થઈ જાય છે, આવતી દિવાળીમાં પવન અને ચેરીના ધામધુમથી લગ્ન પણ લેવાના હતા તેની તારીખ કાઢવાનું કામ બાકી છે બાકી બંને પક્ષ તરફથી સંમતી મળી ચુકી છે કે આવતી દિવાળીમાં લગ્ન લઈ લેવાય, આ ત્રણ એકજ સોસાયટીમાં રહેતા હતા તેથી પાક્કી મિત્રતા હતી ચેરી, વ્રજ અને પવનની.

શનિવારની સવારે જ્યારે પવન આવ્યો હતો ત્યારે સવારના ૧૦-૦૦ વાગ્યા હતા બધા ખુબજ ફ્રેશ મુડમાં હતાં, પવન આ ઓફિસમાં રામકુમારને છોડીને લગભગ બધાને જાણતો.

શનિવારની રાત સુધી વ્રજ અને ચેરી એક બીજાને મળી શક્યા ન હતા પણ ચેરી દર એક કલાકે વ્રજની ખબર લેતી રહેતી હતી તેથીજ રાતના જ્યારે વ્રજ ખુબજ ઉદાસ લાગ્યો અને જમવાનું પણ જ્યારે તેણે ના કહી ત્યારે જ છંછેડાઈને ચેરીએ તેની સાથે સખત થઈને વાત કરી હતી અને તેનો પડઘો પણ જબ્બર પડ્યો હતો.

લગભગ ૨/૭/૨૦૦૫ ના રાત્રીના ૨-૦૦ વાગ્યા સુધી વ્રજ જાગતો જાગતો કંઈક વિચારી રહયો હતો અને ચેરી તે કંઈ કહે અને તેનુ દિલ હળવુ થાય તેના માટે વ્રજની સામે જોઈને બેસી રહી હતી ત્યાંજ અચાનક અનાયાસેજ વ્રજ ના મોઢામાંથી શબ્દો નીકળ્યા હતા.

– “આઈ લવ હર”
– શું કહ્યું તે? મને કંઈક પુછ્યું?

ખરેખર વ્રજ ભુલીજ ગયો હતો કે તે રૂમમાં તેના સિવાય ચેરી પણ બેઠી હતી, તેના સદનશીબે કે બદનશીબે ચેરી તેની વાત સાંભળી શકી ન હતી તેની વ્રજને ખબર ન હતી.

– મેં? મેં તો કશું કીધુ નથી!
– મને લાગ્યું કે તુ કાંઈ બોલ્યો!
– ભણકારા નથી વાગતાને, કે પછી પવન કંઈ પીવડાવી ગયો છે તને!
– એટલે? ચેરીએ બનાવટી ગુસ્સો કરી પુછ્યું,
– ત્રાહીમામ, ત્રાહીમામ દેવી રણચંડી,
– તથાસ્તું, બચ્ચા તારું કલ્યાણ હો તને જીવનની બધીજ ખુશીઓ મળે,
– બસ હવે નીચે ઊતરો દેવી,
– “વોટ ડુ યુ મીન”
– કાંઈ નહીં
– હા ભાઈ હવે કોઈ આપણને પોતાના ગણતા હોય તો ને…
– ચેરી તને ખબર છે કે હું તને,
– શું?
– ચેરી તું છેને…
– વ્રજ શું?
– ચેરી…
– વ્રજ…
– બસ હવે મને આરામ કરવાદે, મને હેરાન ના કરતી,
– તું ક્યારનો ઘુવડની જેમ બેઠો છે બાકી મને તો ક્યારનીય ઊંઘ આવે છે.
– તો ઊંઘી જાને, તને મેં ના થોડી પાડી છે?
– “ઓકે” પણ હવે મગજ થોડું ઠેકાણે આવ્યું કે નહી? ચેરીએ તેને મજાકમાં કહી દીધું.
– ચેરી તુ મને શું પાગલ સમજે છે?
– ના, તુ છેજ પાગલ, એક નહી હજાર વાર પાગલ,
– એટલે?
– એટલે એમકે તુ જે બોલ્યો તે વાક્ય તેને પહેલા કેમ કીધું નહીં,
– હું, હું કંઈ નથી બોલ્યો, હું શું બોલ્યો?
– એજ કે “આઈ લવ હર”
– હું, ના, ના, તારી કંઈ ભુલ થાય છે,
– બસ કર વ્રજ, મને તું આટલા દિવસ છેતરી શક્યો પણ હવે નહી છેતરી શકે,

ચેરીના મીજાજમાં અચાનક ફેરફાર થઈ ગયો હતો, અને તેની આંખોમાંથી અંગાર ઝરતા હતા, પણ છતા તે વ્રજ સાથે શાંતિથી વાતો કરતી હતી,

– તું, તું કોની વાત કરી રહી છે?
– વ્રજ હવે તુ મને વધારે નહી છેતરી શકે, માથા ઉપર હાથ પછાડતી ચેરી બોલી અરે હું પણ કેટલી મુરખ હતી કે તારી સાથેને સાથે રહી છતાં મને જરાક પણ ખબર ન પડી…

– હા, વ્રજ બોલ્યો,
– શું, હાં…
– કે તુ મુરખ છે, તુ કોની વાત કરે છે મને તો કાંઈ ખબર નથી પડતી, બિચારી કઈ છોકરીને બદનામ કરવા માટે તું મંદી છે, અને પ્રેમ, તે પણ મને? તને તો ખબરજ છે ને ચેરી કે હું પ્રેમમાં માનતો નથી,
– બદનામીની બીક લાગે છે વ્રજ? કેમ કાંઈ બોલતો નથી? મે તને કંઈ પુછ્યું?
– શું?
– બદનામીની બીક લાગે છે?
– તું પણ શું ચેરી રાતના ૨-૦૦ વાગ્યે કયી વાત લઈને બેસી ગઈ, ચાલ મને તો ખુબજ ઊંઘ આવે છે,
– એક મિનિટ વ્રજ, ચેરીની આંખમાં દર્દ હતું, તુ એમ કહેવા માંગે છે કે તું કોઈને પ્રેમ નથી કરતો, કોઈને પસંદ નથી કરતો?
– “ના”
– તદ્દન ખોટી વાત, સાવ જુઠ્ઠો છે તું, તુ મને ખોટી પાડે છે? મને? ચેરીની આંખોમાંથી ધીમે ધીમે આંસુની એક કોર ગાલ પર થઈને હોથોને સ્પર્શીને તેના હાથ પર પડી.
– તું મારો હાથ પકડીને, મારી આંખોમાં આંખ પરોવીને બોલ કે તુ એને પ્રેમ નથી કરતો.
– હાં, હું કોઈને પ્રેમ નથી કરતો,
– મારી આંખોમાં જો વ્રજ,
– શું છે?
– “મારા આંસુંના સમ ખાઈને બોલ કે તું તેને પસંદ નથી કરતો” ચેરીએ પોતાનાજ આંસુને હથેળી ઉપર લઈને વ્રજને કહ્યું,
– ચેરી “પ્લીઝ”
– કેમ શું થયું, આંખ કેમ ભીની થઈ ગઈ, હવે બદનામીની બીક નથી લાગતી?
– પુરુષ ગમે તેટલો ચાલાક હોય છે પણ અમુક પરિસ્થિતીમાં તેનું સ્ત્રી સામે દલીલ કરવું અર્થ વિનાનું હોય છે,
– મને બદનામીની બીક નથી,
– તો તું માને છે કે તને પ્રેમ છે,
– ના, ના!
– ના તો બોલીશજ નહી અને પહેલા મારી વાત પુરી સાંભળી લે, ચેરી હમણા વ્રજ કરતા નાની હોવા છતાં મોટી હોય તે રીતે વાત કરતી હતી,
– મારી માં, હવે મને કંઈ પુછતી નહીં, વ્રજ જાણે વાતને ટાળી દેવા માંગતો હતો, પણ ચેરી તો તેને છોડવાજ ન હોતી માંગતી,
– તું મને એક વાર હા કહીદે એટલે હું તને આરામ કરવા દઊ,
– જબરજસ્તી છે?
– હાં,
– તો સાંભળ કે હું કોઈને પણ…..
– એક મિનિટ વ્રજ,
– હવે શું છે પાછું તારે,
– બોલતા પહેલા એ જાણી લેજે કે આજ સુધી તે મને ખોટું નથી કહ્યું અને મારા ખ્યાલથી તુ એક નજીવી છોકરી માટે મારી સામે ખોટુ નહીજ બોલે તેની મને ખતરી છે અને તુ જે કહીશ તેને હું સાચુ માનીશ જ, ભલે તે પછી ખોટું કેમ ન હોય, ચાલ હવે આગળ બોલ.
– હું કોઈ પણ છોકરીને પ્રેમ નથી કરતો સિવાય એક,
– કોણ?
– તું જેના વિશે વિચારે છે તેજ,
– શું હું સાચી હતી?
– “હા”
– તો કેમ તે એને ના પાડી હતી જ્યારે તેણે સામેથી તને “પ્રપોઝ” કર્યું હતું?
– ચેરી, હમણા તારા માટે આટલુંજ જાણવું પુરતુ નથી જે મે તને કીધું?
– “હા”
– તો મને આગળ કોઈ પ્રશ્ન પુછતી નહીં
– તો સવારે પુછી શકું છું?
– “ના”
– તો ક્યારે?
– સમય આવ્યે કહીશ, અને તનેજ પહેલા કહીશ, પણ હમણા નહી, ચાલ હવે સુઈ જા,

ચેરીએ ઘડિયાળમાં જોયુ અને એ સાથેજ ૪-૦૦ વાગ્યેના ટકોરા પડ્યા…

– “ઓકે ગુડ નાઈટ” ના “સોરી ગુડ મોર્નીંગ”, પણ વ્રજે કોઈ જવાબ ન આપ્યો અને ક્યારે તેની ભીની આંખો ઊંધને શરણે જતી રહી તેની ખુદ તેને પણ ખબર ન પડી, ખરેખર તેના માટે ન તો “મોર્નીંગ ગુડ” હતી કે નહી “નાઈટ”

વહેલી સવારે ૬-૩૦ વાગ્યે જ્યારે ચેરીએ આંખ ખોલી ત્યારે વ્રજ ખુરશીમાંજ બેઠો બેઠો ઊંઘી રહ્યો હતો, આશરે ૧૫ થી ૨૦ મિનિટ સુધી ચેરી વ્રજને જોઈને ખુરશીમાં બેઠી હતી, આજે સવારથી પંખીઓના કલબલાટથી આકાશ આખું ચહેકી ઊઠ્યું હતું, ફુલોની ખુશ્બુથી ઉપવન જાણે મહેકી ઊઠ્યું હતું, ભીની ભીની હવા જાણે માદક વાતાવરણ પ્રસ્તુત કરતું હતું, ઝરમર ઝરમર વરસાદ હજુ પણ વરસી રહ્યો હતો, આમતો રવિવારની સવારની મજાજ કઈ જુદી હોય છે, રવિવાર એટલે રજાનો દિવસ પણ પાછલા ચાર દિવસથી જે સતત વરસાદ પડી રહ્યો હતો તેન કારણે સમાન્ય જનજીવન થંભી ગયુ હતું અને લોકોને દરરોજ નછુટકે રજા ભોગવવી પડતી હતી, અમુક વિસ્તારમાં તો લોકોના ઘરની અંદર પાણી આવી ગયા હતા, કોઈ જગ્યાએ પુરો “ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર” પાણીમાં ગરકાવ થઈ ગયો હતો, પુરા વડોદરા જીલ્લા ઉપરાંત આણંદ અને નળિયાદ જીલ્લામાં પણ વરસાદનો પ્રકોપ ત્રાટક્યો હતો, દિલ્લી થી મુંબઈની રેલ્વે સેવા પુરેપુરી ઠપ્પ થઈ ગઈ હતી, આણંદમાં ઉભી રહેલી સાબરમતી ટ્રેન ના ડબ્બામાં ગળા સુધીનું પાણી હતું, છેલ્લા વર્ષોમાં ક્યારે આવો વરસાદ પડ્યો હતો એ તો મારી ઉંમરના કોઈ પણ વ્યક્તિને ખબરજ નહી હોય, કેટલાક સેવાભાવી લોકો પુરના ભોગ બનેલા ઘરોમાં જઈને તેમને અનાજ, પાણી તથા દુધ જેવી જીવન જરૂરિયાતની ચીજ વસ્તુઓ પુરી પાડતા હતાં, જ્યારે કેટલાક લોકોને તેમના ઘરેથી હોળીમાં બેસાડીને સુરક્ષીત જગ્યાએ ખસેડી લેવામાં આવ્ય હતાં.

લગભગ સવારના ૭-૦૦ વાગ્યા હશે અને બારીમાંથી સુરજનો ઝાંખો પ્રકાશ વ્રજના મુખ ઉપર પડ્યો અને તે જાગી ગયો.

– “ગુડ મોર્નીગ” ચેરીએ કહ્યું
– જય શ્રી કૃષ્ણ!
– જય શ્રી કૃષ્ણ! ચેરી એ કહ્યું
– ચેરી જોયું તે કેટલા દિવસ બાદ આજે સુરજ ઉગ્યો,
– તુ નજર ન લગાવીશ, નહીતો ફરી પાછો તે વાદળમાં સંતાઈ જશે
– સારી નજર કોઈ દિવસ ના લાગે સમજી

સવારથી રાબેતા મુજબ વિવિધભારતી પરથી કાર્યક્રમો ચાલુ થઈ ગયા હતા અને આજના દિવસની પ્રથમ શરૂઆત ખુદ કિર્તીબહેન વ્યાશે કરી,

આજે તારીખ ૩/૭/૨૦૦૫ રવિવાર સવારના ૭-૦૦ વાગ્યા છે, છેલ્લા ચાર દિવસથી શહેર જીલ્લામાં જે વરસાદ વરશી રહ્યો હતો તેન લીધે જે કંઈ નુકશાન થયું છે તે જોઈને દીલ દ્રવી ઉઠ્યું છે, પહેલા ભુકંપ, ગોધરાકાંડ અને હવે અતિવૃષ્તિ સામે પણ આપણે જજુમવુ પડશે અને મને વિશ્વાસ છે કે આવા કપરા સંજોગોનો પણ આપણે એક થઈ ને સામનો દરીશું જ.

મારા શહેરમાં પાણી હસવાની વાત નથી,
પાણી મારા ઘરમાં હસવાની વાત નથી,
આજવામાં પાણી, વિશ્વામિત્રીમાં પાણી,
ઘરમાં પણ પાણી, અને પાણીમાં ઘર,
પાણી મારી આંખોમાં, પાણી મારી રાતોમાં,
જ્યાં જુઓ ત્યાં, બસ પાણીજ પાણી,
ઊપર પાણી, નીચે પાણી,
ડાબે પાણી, જમણે પાણી,
આગળ પાણી, પાછળ પાણી,
ચારે તરફ બસ પાણીજ પાણી,
મારા હાથમાં પાણી, મારા માથામાં પાણી,
મારા સપનાંમાં પાણી, કંઈ હસવાની વાત નથી,
મારા શહેરમાં પાણી, કંઈ હસવાની વાત નથી,
મારા હ્યદયમાં પાણી, હસવાની વાત નથી,

શહેરમાં પાણી કે પાણીમાં શહેર…

“ચિંતન ટેલર”


(ક્રમશ)

“ચિંતન ટેલર”
૧૪/૧૧/૨૦૧૦

cherintan

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 1,331 hits
નવેમ્બર 2010
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« ઓક્ટોબર   જાન્યુઆરી »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

“પાંખ પર ડાઘ”

%d bloggers like this: