"પાંખ પર ડાઘ"

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૩)

Posted on: ઓક્ટોબર 10, 2010

cherintan_3

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૩)


આધા હે ચંદ્રમાં રાત આધી,
રહના જાયે તેરી મેરી બાત આધી,
મુલાકાત આધી…

નવરંગ ફિલ્મના એ પ્રખ્યાત સુમધુર ગીતથી વ્રજે બુધવાર તારીખ ૨૯/૬/૨૦૦૫ ના રાતના ૧૦-૦૦ વાગ્યે આપકી ફરમાઈશ કાર્યક્રમનો પ્રારંભ કર્યો હતો તે પહેલાના વર્ષા ઋતુના વિવરણ દ્વારા તેણે દરેક રેડિયો શ્રોતાઓને મંત્રમુગ્ધ કરી દીધા હતા જે આ પ્રમાણે હતી…

વરસાદ પ્રેમીઓને બહેકાવે છે,
વરસાદ કવિઓને ચગાવે છે.

અષાઢના પ્રથમ દિવસે ઈન્ટરનેટ, ઈમેલના વર્તમાન યુગમાં પણ વાદળ દ્વારા સંદેશો મોકલવાની રીત કેવી રોમાંચક લાગે છે. મોરલાઓ હવે ગળું ખંખેરીને વન વગડાને ટહુકાઓથી ભરી દેવા સજ્જ છે, ગગનમાં ઉડતા ચાતકતો જાણે આજ દિવસની રાહ જોઈને રહેતા હોય, એક વરસાદનું ઝાપટું પડે અને ક્યાંક નાનકડું ખાબોચિયું ભરાય એટલે દેડકાભાઈ રાજી રાજી, આકાશની શોભા હવે પળે પળે પરિવર્તન ધારણ કરશે, તારલા અને ચંદ્રમાના માથે હવે વાદળની ધાક છે, ચોમાસાના અણસાર મળે અને કવિઓ કહેશે…

હેત કરવાની સખી આવી મોસમ,
તું ના આવેતો તને ચોમાસા ના સમ…

વરસાદતો આકાશે ધરતીને લખેલો લવલેટર છે, ધરતી રેઈનકોટ પહેરીને કદી વરસાદથી બચવાનું પસંદ કરતી નથી, એને મનતો તરબતર થવું એજ સાર્થકતા, ચોમાસાની આવી ઋતુમાં ઘરમાં બેસી રહેવું અકળાવી મુકે છે, કોઈની પ્રતિક્ષામાં ત્યારે કમાટીબાગ ની દિવાલ ઉપર બેસીને મકાઈના ડોડા ખાવા એ પણ લ્હાવો છે, સ્કુટર પાર્ક કરીને પ્રિયજન સાથે મકાઈનો ડોડો ખાવાની લિજ્જત ન માણી શકે એવો માણસ વૈકુંથમાં જઈને શું ઉકાળવાનો? મારુ ચાલેતો અષાઢના પ્રથમ દિવસને “વેલેન્ટાઈન ડે” જાહેર કરી દઉ, પ્રેમમાં ભીના થવાનું જેને નથી પરવડતું એ જગતનો સૌથી કંગાળ માણસ ગણાય, લેપટોપ વાપરનારો પ્રેમી લવલેટરની લિજ્જત કઈ રીતે માણી શકે? બંધ પરબીડિયામાંથી સરી પડતો નાનકડો કાગળ પ્રેમનું આખે આખું સામ્રાજ્ય લઈને આવે છે, એની ખબર ઈન્ટરનેટીયા લવરને ક્યાંથી હોય? ચોમાસાના ચતુરમાષ એટલે ભક્તિયોગ અને ભક્તિયોગ એટલે પ્રાર્થનાયોગ અને પ્રાર્થનાયોગ એટલે પ્રેમયોગ…

ઈશ્વર પ્રત્યેનો પ્રેમ એજ પ્રાર્થના છે,
પ્રિયજન પ્રત્યેની પ્રાર્થના પ્રેમ છે…

પહેલી ફરમાઈશની ગીતની વચ્ચેજ ચેરીએ તેને એક સમાચાર આપ્યા હતા, પહેલાતો વ્રજે તે વાત સાચીજ માની ન હતી પણ જ્યારે ચેરીના મોઢે તે વાત સાંભળવા મળી ત્યારે તે વાત ૧૦૦% સાચીજ હોય, બુધવારની રાતનો એ કાર્યક્રમ વ્રજે જેમ તેમ પુરો કર્યો હતો અને તેનુ મગજ તે સમયથી ચકરાવે ચઢી ગયેલુ હતું, પ્રોગ્રામ ૧૧-૦૦ વાગ્યે પુરો થયાની સાથેજ પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો હતો અચાનક બહારથી બારણું કોઈએ હલાવ્યું પણ વ્રજે તેને કોઈ જવાબ આપ્યો ન હતો, બહાર ઉભેલો પવન એટલો બધો ઉત્સાહિત હતો કે તેણે વ્રજના બોલાવવાની પણ રાહ જોઈ નહીં, જાણે કોઈ ભયાનક તોફાન અંદર દાખલ થયુ હતું.

– હાય વ્રજ કેમ છે, મજામા તો છે ને, કેમ આજે એકલો બેઠો છે, શું થયું? ચેરીના ન્યુઝ ક્યારના સમાપ્ત થઈ ગયા છતા તમે બંને ક્યારના અહીજ બેઠા છો, કેમ ઘરે નથી જવું?

અચાનક આવેલા વ્રજે પવનને જોઈને એક ધબકારો ચુકી ગયો હતો ત્યાંજ પવને બીજો ધડાકો કર્યો.

– અરે યાર તારી મમ્મીતો કહેતી હતી કે તુ સુરત ગયો છે, આ બધુ શું છે?

એમના બંનેની વાત ચાલતી હતી ત્યાંજ ચેરી તે રૂમમાં આવી અને તેની સ્થિતિ પણ વ્રજ જેવી થઈ ગઈ, પણ તે તક નો લાભ વ્રજે લઈ લીધો.

– આ તમારા મેડમ છે ને તેના કારણે અહી છું…
– તુ તો જાણે છે કે વરસાદને કારણે લગભગ શહેરના દરેક વિસ્તારમાં પાણી ભરાઈ ગયા છે, પવન.
– હા, તેનું શું છે?
– તો લોકોના “એન્ટરટેઈન્મેન્ટ” માટે વિવિધભારતી પોતાની સેવાઓ ચાલુ રાખી છે અને મારા વગર ચેરી ઘરની બહાર જઈ શકતી નથી તે તો તું જાણે જ છે ને!!!
– ઓહ, એમ…
– તેથી મેડમે તેના ઘરે કહ્યું છે કે વ્રજ મારી સાથે આવે છે અને મારી ઘરે કહેવડાવ્યું છે કે વ્રજ સુરત જાય છે, તું તો જાણે છે યાર કે પપ્પાને મિડીયા વાળા ની “એલર્જી” છે.
– “ઓકે” તો એમ વાત છે, તમારે મને તો જણાવવું જોઈએને, “બાય ધ વે” ચાલ ચેરી મને આજે રામકુમાર જોડે મળાવ.

બે ત્રણ મિનિટ માટે ચેરી અને વ્રજ શાંત થઈ ગયા.

– “શું થયું?” પવને પુછ્યું.
– રામકુમાર આલી મવાલીને નથી મળતા, વ્રજે કહ્યું…
– હું આલી મવાલી? અરે તારા રામકુમાર જેવા દસ મારી આગળ પાછળ ફરે છે,
– તો પછી તારે તેને મળવાની શું જરૂર?
– એ તો એમ ને કે છોકરો સારું બોલે છે અને કાર્યક્રમ પણ સારો આપે છે તો મને થયું કે થોડી શાબાશી આપી દઉં એટલે છોકરો ખુશ થાય,
– ઓ હો તો મીસ્ટર રામકુમારને મળવા આવ્યા છે, જોયું ચેરી તે જોયુંને તારી કેટલી કિંમત છે,

ચેરીતો વ્રજની વાક્યચાતુર્ય ઉપર આફરીન થઈ ઊઠી, તેને લાગતું હતું કે આજે વ્રજનો રામકુમાર હોવાનો ભાંડો ફુટીજ જશે પણ વ્રજે તેનો બચાવ ખુબજ ચતુરાઈથી કર્યો હતો અને તે એમ પણ સમજી ગઈ કે હવે બાજી સંભાળવાનો વારો તેનો છે.

– હા બધું બરાબર જોઈ રહી છું,
– ચેરી આ નારદમુની આપણી વચ્ચે તિરાડ પાડવા માંગે છે, તુ તેનો વિશ્વાસ ના કરતી,
– અચ્છા તો હું તારા પર ભરોસો કરું એમ,
– હા, પવને કહ્યું,
– આજ સુધી તે ક્યારેય મારી વાત માની છે કે હું તારો ભરોસો કરું
– ઓય, નારદમુની આને સમજાયને
– તમારી બંનેની વાતમાં પડવાનો મારો કોઈ અધિકાર નથી, વ્રજે કહ્યું,
– “પ્લીશ” “પ્લીશ” “પ્લીશ” “પ્લીશ” “પ્લીશ”
– “ઓકે” ચાલ ચેરી હવે પડદો પાડી દે,
– તો શું તમે બંને નાટક કરતા હતા? પવને પુછ્યું,
– હા, ચેરી બોલી,
– “એવરી ડોગ હેવ અ ડે” વ્રજ,
– “વી વીલ શી” વ્રજે કહ્યું અને બધા છુટા પડ્યા કારણકે રાતના ૧૧-૩૦ થયા હતા,

પવન જતો રહ્યો હતો અને ચરિતા તેને નીચે સુધી છોડીને પાછી આવી,

– હાશ બચી ગયાં, આજે મને તો થયું આપણે પકડાઈ જઈશું, પણ તે ગજબ બચાવ કર્યો, તેને તો શક પણ નહી ગયો હોય કે તું જ રામકુમાર છે,

ચેરી બોલતીજ હતી અને અચાનક તેની નજર વ્રજ ઉપર પડી, તેને લાગતું હતું કે વ્રજ તેની વાત સાંભળી રહ્યો હતો પણ વ્રજ તો જાણે ઊંડા ખ્યાલોમાં ખોવાઈ ગયો હતો, તે આરામ ખુરશી પર અઢેલીને બેઠો હતો, અને તેની આંખો ખુલ્લી હતી.

ચિત્રવિધિત્ર લાગે છતાં આ વાત તદ્દન સાચી છે, માણસ જ્યારે વેદનાની પરાકાષ્ઠાની સીમા વટાવી જાય પછી એક એવી પરિસ્થિતી આવે છે જ્યારે દર્દ વેદના નથી રહેતી વેદના છે કે નહિ તેનો ખ્યાલ નથી આવતો. માણસ, માણસ રહેતો નથી પણ જાણે તેનો આત્મા ઉભો હોય્ વ્રજ પણ તેવી જ રીતે બેઠો હતો. જાણે તેની આંખોમાંથી આંસુ કોઈ હુકમની રાહ જોઈને બેઠા હતા કે ક્યારે હુકમ થાય અને આંખોમાં ચોમાસુ ઉભરાય. બુધવારની રાત વ્રજે જાગીને પસાર કરી, અને ગુરૂવાર આખો દિવસ પ્રેક્ટીસમાં અને પ્રોગ્રમ તૈયાર કરવામાં નીકળી ગયો કારણકે બુધવારના સુંદર પર્ફોર્મન્સ બાદ તેનાથી ઓછો સારો પ્રોગ્રામ લોકો ચલાવી નજ લે, કહેવાયછે ને કે સફળતા મેળવવી સહેલી છે પણ તેને ટકાવી રાખવી એક કળા છે અને જો તે કળા ન આવડે તો મેળવેલી સફળતાની કોઈ કિંમત રહેતી નથી.

શુક્રવારે કોઈક કારણસર “બાયોસ્કોપ કી બાતે” કાર્યક્રમ વ્રજને સોપવામાં આવ્યો હતો, વાત એમ હતી કે “બાયોસ્કોપ કી બાતે કાર્યક્રમ જે શેખરભાઈ આપતા હતા તે બીમાર થઈ ગયા હતા તેથી છેલ્લી ઘડીએ તે કાર્યક્રમ વ્રજને સોપવામાં આવ્યો હતો, વ્રજે તો માત્ર લખી રાખેલા માત્ર ત્રણ ચાર ડાયલોગજ બોલવાના હતા બાકી બીજા ડાયલોગ ઓરીજીનલ ફિલ્મમાંથીજ લેવાના હતા, “બાયોસ્કોપ કી બાતે કાર્યક્રમમાં જે શ્રોતાઓએ સાંભળ્યું છે તેમને ખબર હશે કે એક આખી ફિલ્મના બનાવવામાં શરૂઆતથી લઈને અંત સુધી કયા કયા રસપ્રદ પ્રસંગો બન્યા હતા અને એ ફિલ્મ બોક્સ ઓફિસ પર કેટલી હિટ ગઈ હતી તેની દરેક બાબતો જણાવવામાં આવે છે.

હું રામકુમાર આપ સૌ શ્રોતાજનનું સ્વાગત કરું છું, આપ સાંભળી રહ્યા છો “બાયોસ્કોપ કી બાતે” અને આજની ફિલ્મનું નામ છે ૧૯૭૫માં બનેલી અને શશીકપુર, અમિતાભ બચ્ચનની સુપરહીટ જોડીની દમદાર ફિલ્મ “દિવાર”, ઈસ ૧૯૭૫માં બીજી બે ફિલ્મો આવી હતી શોલે અને આંધી, પરંતુ આ ફિલ્મે ફિલ્મફેરના સૌથી વધુ એવોર્ડ મેળવ્યા હતા. “મૈ આજભી ફેંકે હુએ પૈસે નહી ઉઠાતા”, “ભાઈ તુમ સાઈન કરતે હો કી નહિ”, “મેરે પાસ માં હેં” અને “મેરા બાપ ચોર હેં” જેવા ડાયલોગ તે વર્ષે છોકરાઓના મોઢે રમતા હતાં, બીલ્લા નંબર “૭૮૬” અને ફિલ્મના અંતમાં ભજવેલો અમિતાભનો મંદિરવાળો સીન જે ડબિંગ કરવા વગર ઓરીજીનલજ ફિલ્મમાં એડ કરવામાં આવ્યો હતો, એ અદભુત હતું…

અમિતાબ બચ્ચને દિવાર અને શોલે એમ બે ફિલ્મમાં અદભુત કામ કર્યું હોવા છતા તે વર્ષનો ફિલ્મફેર એવોર્ડ બેસ્ટ હીરો માટે આંધીના સંજીવકુમારને મળ્યો હતો જે અકલ્પ્ય હતું અમિતાભના ચાહકો માટે અને ખુદ અમિતાભના માટે પણ, બેસ્ટ સપોર્ટીંગ એક્ટર તરીકે શશીકપુરને એવોર્ડ મળ્યો હતો, “દિવાર” માટે અમિતાભની છબીએ આ ફિલ્મમાં એન્ગ્રી યંગમેન તરીકે ચાર ચાંદ લગાવી દીધા હતાં. બોક્સ ઓફિસ પર આ ફિલ્મ હીટ સાબિત થઈ હતી, અને શોલે કરતા વધુ વાહવાહી લુટી હતી…

લગભગ ૧-૦૦ કલાક જેટલા સમય ચાલેલો આ કાર્યક્રમ કરવાના વ્રજને ઓવરટાઈમ પેટે ૨૦૦૦ રૂપિયા વધારે ચુકવાયેલા હતા અને તેનો પ્રોગ્રામમાં તેણે લોકોને ઓતપ્રોત કરી દીધા હતા. તંત્રી શ્રીમતી કીર્તીબહેન વ્યાસ પણ વ્રજના કામથી ખુશ હતા, પ્રોગ્રામના ખતમ થતા સુધીમાં ૫૦૦ જેટલા ફોન વ્રજની વધામણી માટે હાજર હતા, માઈક હાથમાં આવતાજ શરમાળ વ્રજ જાણે “પ્રોફેસનલ્” બની જતો હતો, પછી તેને બીજા ઘણા પ્રોગ્રામ માટે “ઓફર” કરવામાં આવેલી પણ તેનું મુખ્ય ધ્યેય “એમ.બી.એ” કરવાનું હોવાથી તેણે તે “ઓફર” સ્વીકારી ન હતી, બસ તે તેના એક પ્રોગ્રામથી ખુશ હતો, શનિવારની સવારમાં ફરી પાછો પવન આવ્યો હતો અને એક કલાલ જેટલું બેસીને જતો રહ્યો હતો.

પવન એક ખાતાપીતા ઘરનો છોકરો હતો અને તેના ઘરમાં તેના પપ્પા, મમ્મી સિવાય તેની મોટી બહેન હતી જેને બે વર્ષ પહેલાજ “યુ.એસ.એ” માં પરણાવી દીધી હતી, પવનના પિતા વલ્લભદાસ અને ચેરીના ડેડું હીરેનભાઈ બાળપણના મિત્રો હતા અને ચેરી અને પવનનું બાળપણમાંજ સગપણ નક્કી કરી રાખેલું હતું, આમતો પવન તેની માતા માયાબહેન ઉપર ગયેલો હતો તેથી દેખાવે સુંદરતો હતોજ પણ બેઠા બેઠા ચેરી જેવી છોકરી મળી જાય એમાં નશીબનું હોવુ જરૂરી છે, જો લેલાને જોવી હોય તો મજનુની આંખોથી જોવી તેમ પવન કહેતો, અને ચેરીને જોવી હોય તો મારી આંખોથી જોવી.


(ક્રમશ)

“ચિંતન ટેલર”
૧૦/૧૦/૨૦૧૦

cherintan

Advertisements

1 Response to "“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૩)"

blog khare khar saras che
haju varta vanchi nathi
pn title gmyu

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 1,331 hits
ઓક્ટોબર 2010
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« સપ્ટેમ્બર   નવેમ્બર »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

“પાંખ પર ડાઘ”

%d bloggers like this: