"પાંખ પર ડાઘ"

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૨)

Posted on: સપ્ટેમ્બર 26, 2010

cherintan_2

“પાંખ પર ડાઘ” (ભાગ-૨)

શનિવાર તારીખ ૨/૭/૨૦૦૫ ની રાતના ૧૧-૦૦ વાગ્યા હતા, આપકી ફરમાઈશ હવે પુરો થઈ ગયો હતો છતા વ્રજ વિચારોના વમળમાંથી બહાર નહતો આવ્યો, અચાનક ચરિતાએ તેના કાનમાં જોરદાર ચીસ પાડી અને વ્રજ ગભરાઈ ગયો હતો, ચરિતાએ તેને પૂછ્યું

– ઓ મિસ્ટર ક્યાં છો?
– દુખી હોવા છતા તેના સ્વભાવ મુજબ કહી દીધુ “બસ તારાજ ખયાલોમાં ચેરી”
– ચાલ ચાલ હવે બસ કર, બહું ઈશ્ક ઝાળવાનું રહેવાદે, નહી તો પવનને તારા નામની સોપારી આપી દઈશ,
– તે મને કીધું નહી કે પવન પાન પાણ ખાય છે?
– તું છે ને વ્રજ્, વાતોમાં તો તને કોઈજ જીતી નહી શકે વ્રજ,
– તો શું કામ ખોટી તકલીફ કરે છે? “યુ નો આઈ એમ ધ બેસ્ટ”
– ગલતફેમી,
– એ જે હોય તે પણ એકજ મહીનામાં આખું બરોડા માનવા લાગ્યું છે કે જે કહેતા તું ખચકાય છે “ધેટ આઈ એમ ધ બેસ્ટ”
– અરે એતો એટલા માટે કે “યુ આર માય ફ્રેન્ડ” બાકી તને કોણ જાણે!
– ગલતફેમી,
– હે ભગવાન તુ એને માફ કરજે, એ શું બોલી રહ્યો છે તેનુ તેને ભાન નથી,
– ભગવાન તારુ નહીં સાંભળે!
– કેમ, કેમ, વળી?
– ભગવાન પાપીઓની વાત નથી સાંભળ્તા,
– ઓકે, ઓકે, હવે હું હારી ગઈ બસ,
– “ધેટ બેટર”
– તમે પુરુષો કેમ સાતમાં આકાશમાં પગ રાખીને ચાલો છો મને તો એજ નથી સમજાતું!
– એ તો તારા પવનને કહેજે,
– મારો પવન એવો નથી,
– તો શું પવનને પાંખો છે?
– “વોટ ડુ યુ મીન?”
– “જસ્ટ જોકીંગ સોરી” યાર
– “ધેટ બેટર”
– તું મને કઈક કહેતી હતી?
– હા જો તુ ફ્રી થઈ ગયો હોયતો આપણે સાથે વાળું કરીને પછી આરામ કરીએ,
– તું જૂનાગઢ ગઈ હતી?
– તને કોણે કહ્યું?
– આ તું વાળુ બોલી તેના પરથી મે ધાર્યું,
– હાં મામાને ત્યાં ગઈ હતી, તેમના ઘરના વાસ્તું માટે,
– “ઓકે બાઈ ધ વે”, મને તો ભૂખ નથી, અને આ વરસાદમાં આરામ સિવાય કઈ કરવાનું રહેતુ પણ નથીજ,
– અરે એવુ હોય કઈ, વ્રજ છેલ્લા ત્રણ દિવસમાં તે ત્રણ વખત નથી ખાધું અને આમને આમ જીવીશ તો મરવાનો વારો આવશે!
– એ તો ૧૮ મી તારીખથી મારા ચાતુર્માસ ચાલુ થાય છે ને એટલે એક ટાઈમ ભુખ્યા રહેવાની આદત પાડું છું
– ચલ ચલ ખોટું તો બોલીશજ નહી, “પ્લીઝ”

વ્રજ તારા ચહેરા પરથી ભલે તુ ન બતાવતો હોય પણ છેલ્લા ત્રણ દિવસથી તારા મનમાં જે કાઈ ગડમથલ ચાલી રહી છે તેનાથી હું અજાણ નથી, મને લાગેછે કે તને કોઈને કોઈ વાત અંદરથી કોરી ખાય છે અને તુ દુઃખી હોય તેવુ લાગે છે. અને વ્રજે તરતજ ચહેરો ફેરવી લીધો અને જોર જોરથી હસવા લાગ્યો પણ ક્યારે હસતા હસતા બે આંસુ તેના ગાલ ઉપર ટપકી પડ્યા તેની ખુદ વ્રજને પણ ખબર ન રહી અને તેની ચોરી પકડાઈ ગઈ.

– મન મુકીને રડીલે વ્રજ, જોઈએ તો તું મને કંઈ કહેતો પણ નહીં પણ મારા માટે થોડુંક જમીલે, જો તું નહી જમે તો હું પણ નહીં જમું.

અને ચેરી એ કહેલા વાક્યે જાણે ચમત્કાર કર્યો હોય તેમ વ્રજ આજ્ઞાંકિત બાળકની જેમ શાંતિથી જમવા માટે બેસી ગયો.

વ્રજ અને ચેરીના કોલેજમાં તેમની દોસ્તીની કસમો ખવાતી, બન્ને હંમેશા સાથેજ જોવા મળતા, ભાગ્યેજ ચેરી વ્રજ વગર ફરવા નીકળતી હતી, પોતાના કુટુંબ સાથે જવાનું હોય ત્યારે પણ વ્રજને લઈનેજ ફરવા જતી હતી, કોલેજમાં આવ્યા બાદ જ્યારે ચેરીના પપ્પા હીરેનભાઈએ શિમલા જવાનો પ્લાન બનાવ્યો ત્યારે પણ ચેરીએ વ્રજને સાથે આવવા કહ્યું હતું, પરંતુ વ્રજે તેને કહેલુ કે ચેરી હવે આપણે મોટા થયા સમજું થયા અને તમે કુટુંબમાં ભેગા મળીને જતા હોય ત્યારે તેમા મારા જેવો પારકો આવેતો રંગમાં ભંગ પડેને, એ સાંભળીને ચેરી પાંચ મિનિટતો કાંઈજ ન બોલી અને જ્યારે બંને ચેરીના ઘેર પહોચ્યા કે તેણે પપ્પાને કહ્યું

– ડેડું, વ્રજ આપણને પારકા ગણે છે,
– “હેં” હીરેનભાઈ એ કહ્યું,
– વ્રજ તમને મમ્માને અને મને પારકા ગણે છે,
– કેમ વ્રજ શું થયું?
– કંઈ નહીં વ્રજે કહ્યું,
– કેમ કંઈ નહીં કોલેજમાં તો આટલુ મોટુ લેકચર આપ્યું હતું અને હવે ચુપ,
– તમે બન્ને કઈ સમજાય એમ બોલશો?
– બસ અંકલ કંઈ નહીં એ તો….
– શું એ તો અને કંઈ નહી,
– હું કહું છું ડેડું તમને આ વ્રજ્લાને આપણે પારકા લાગીએ છીએ એટલે તેણે આપણી સાથે શિમલા નથી આવવું,
– કોણ પારકું થઈ ગયું, કોની વાત કરો છો તમે બંન્ને, રસોડામાંથી નીકળતા પ્રજ્ઞાબહેને કહ્યું
– આ વ્રજની વાત કરીએ છીએ, ચેરીએ તેની મમ્માને કહ્યું,
– ના આન્ટી આ ચાપલી ઊંધું બોલે છે, મે એમ કહ્યું હતુંકે હું પારકો છું, નહી કે તમે પારકા છો,
– જોયુંને પપ્પા, સાંભળી લીધુંને તેનાજ મોઢેથી, મારે તારી પાસેજ બોલાવવું હતું વ્રજ એટલેજ મેં ઊંધી રીતે સીધી વાત કરી.
– જો બેટા વ્રજ, પ્રજ્ઞાબહેન જરા ગમગીન થયાં, મે ક્યારેય તારા અને મનનમાં જરાય ભેદ ગણ્યો નથી, અને જ્યારથી મનન આ સંસાર છોડીને ચાલ્યો ગયો ત્યારથી મેં અને તારા અંકલે તારામાંજ મનન ને જોયો છે, અમે જ્યારે તને જોઈએ છીએ ત્યારે અમને લાગે છે કે મારો મનન પાછો આવી ગયો છે, તારો તો અમારા ઉપર હક્ક છે, તારે જે કંઈ કહેવું હોયતે કહેજે પણ આજ પછી આવું ન કહેતો કે તું અમારા માટે પારકો છે, આજે મારો મનન હોતે તો…..

એટલું બોલતાની સાથેજ પ્રજ્ઞાબહેન ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યાં અને સાથે સાથે ભાઈની યાદ આવી જતાં ચરિતા પણ રડવા લાગી.

માત્ર ચાર વર્ષનો હતો મનન ત્યારે કમળો થવાથી તેનું મૃત્યું થયું હતું ત્યારથી પ્રજ્ઞાબહેન ચીત્તભ્રમના દર્દી હતા અને વર્ષો બાદ આજે ફરી પાછો દોરો પડ્યો હોય એવું હીરેનભાઈને લાગ્યું પણ ના એ કંઈ ચીત્તભ્રમ ન હતો, એ તો પ્રજ્ઞાબહેનનું માતૃત્વ હતું જે વ્રજ પર રેલાઈ રહ્યું હતું, વાતાવરણની ગંભીરતા જોઈને હીરેનભાઈ વાતાવરણ હળવું કરવા ચેરીને કહ્યું,

– ચેરી જોતો સામે લાકડાના કબાટમાં ડાબી બાજુના ડ્રોવરના નીચેના ખાનામાં શું છે?

એકદમ અચરજ સાથે ચેરીએ પપ્પાએ બતાવેલી જગ્યાએ જોયું અને પાછા આવીને એક કવર વ્રજના હાથમાં મુક્યું, હવે આશ્ચર્ય પામવાનો વારો વ્રજનો હતો, તેણે હાથમાં રાખેલા કવરમાંથી ટીકીટો કાઢી અને વાંચી તેના ઉપર નામ હતું હીરેનભાઈ, પ્રજ્ઞાબહેન, ચરિતા અને વ્રજ.

ભલે તું અમને પોતાના ન ગણે પણ અમેતો તને પોતાનોજ ગણીએ છીએ, આ ટીકીટ તો મે અઠવાડિયા પહેલાની બુક કરાવી હતી, મને એમ હતું કે હું તમને સરપ્રાઈઝ આપીશ પણ ધાર્યું ધણીનું થાય, સાલ્લું આજ કાલના છોકરાઓતો બહું મોટા થઈ ગયા છે એવું બોલતા બોલતા હીરેનભાઈ પણ રડી પડ્યા, તે સમયે વ્રજ નીચુ મોઢુ રાખીને રડી રહોયો હતો અને તે એકજ શબ્દ બોલી શક્યો હતો કે “ક્યારે જવાનું છે?”

વ્રજ અને ચરિતા બાળપણના મિત્રો હતા, એકજ સોસાયટીમાં અને પાછું એકજ સ્કુલમાં હોવાથી મોટા ભાગે સમય સાથે ગાળતા હતાં, ચરિતાના પપ્પા “સી.એ.” હતા અને એમનુ મુળ વતન વેરાવળ હતું જ્યારે પ્રજ્ઞાબહેન ૧૦ ચોપડીજ ભણેલા હતા અને તેમનું પીયર જુનાગઢ હતું, તેઓને બે બાળકો હતા, એકતો મનન કે જેનુ અકાળે અવસાન થયું હતુ અને બીજી ચરિતા, ચરિતા ખુબજ લાળકોળથી ઉછરેલી હતી, તે પાણી માંગતી તો દુધ મળતું હતું, હીરેનભાઈની આર્થિક પરિસ્થિતી પણ સારી હોવાથી દીકરીને હાથ પર રાખતા, દીકરી કયા બાપને લાડકી ના હોય?, એમના માટે તો ચરિતા વ્હાલનો દરિયો હતી અને તેથીજ ચરિતા થોડી જીદ્દી પણ હતીજ, જો તેનું ધાર્યું કરવામાં ન આવે તો ઘરમાં કોઈને કોઈ કાચ ફુટતાં હતા, ગમેતે રીતે તે તેની જીદ્દ પુરી કરતી હતી, લગભગ એક વર્ષ પહેલા જ્યારે ચરિતાએ ઘરમાં કહ્યુંકે મને વિવિધભારતીમાં “ન્યુઝ રીડર” ની જોબ મળી છે ત્યારે પ્રજ્ઞાબહેનની લાખ ના હોવા છતા હીરેનભાઈએ તેને નોકરી કરવા દીધી હતી છતા હીરેનભાઈએ તેને પુછેલું ખરૂ કે આ જોબ તું શા માટે કરે છે, જો પૈસા માટે કરતી હોયતો હું તને આપીશ અને જો ટાઈમપાસ માટે હોય તો બીજી ઘણી વસ્તું છે જેમાંથી ટાઈમપાસ કરી શકાય, ત્યારે ચરિતાએ કહેલુંકે ડેડું હું મારી એક અલગ ઓળખાણ બનાવવા માંગું છું, મને મારા નામ પાછળ તમારા ટેકાની જરૂર નથી, હું પોતે પોતાના માત્ર નામથીજ ઓળખાવા માંગું છું, અને જો તમને એ પસંદ ન હોય તો હું આ જોબ નહીં કરું.

આખરે હીરેનભાઈએ તેને પરવાનગી આપી હતી, છેલ્લા એક વર્ષમાં તેણે નામના પણ ઘણી મેળવી હતી, “ન્યુઝ” ઉપરાંત તેના અનેક મોટી હસ્તી સાથેના “ઈન્ટરવ્યું” ઘણા લોકોને ગમતા હતા અને ચરિતા વિવિધભારતીનુ એક અભિન્ન અંગ બની ગઈ હતી અને જ્યારે આપકી ફરમાઈશ માટે ચેરીએ તંત્રી શ્રીમતિ કીર્તી બહેનને વ્રજ વિશે વાત કરી તો તેઓ પણ ના કહી શક્યા ન હતા, વ્રજની આપકી ફરમાઈશ માટે જોબ અપાવનાર ચેરીજ હતી અને તેને વ્રજમાંથી “રામકુમાર” બનાવનાર પણ તેજ હતી, પિતાજીની પરમીશન નથીજ મળવાની તેવું માનીને વ્રજે તેમને પુછવાનુંજ ટાળ્યું હતું અને તેથીજ તેને પોતાનું નામ બદલવું પડ્યું હતું, આ નવું નામ કરતા તેને પોતાનું નામ વધુ ગમતું હતું પરંતુ સંજોગો એવા ન હતાં કે જેમાં વ્રજ પોતાના નામે પ્રોગ્રામ આપી શકે!!!

કોલેજમાં ચરિતા હંમેશા વ્રજની બાઈક ઉપર તેની સાથેજ જતી હતી તેથી ઘણા લોકો તેમને પ્રેમી પંખીડા માનતા હતા, અને તેની જાણ તે બંનેને હતી, પણ દુનિયાની કોને પડી છે, દુનિયાને ક્યાં ખબરછે કે આ બંન્ને વચ્ચે એક પવિત્ર સંબંધ છે “મૈત્રી” નો, વ્રજ સાથે ગમે ત્યાં અને ગમે ત્યારે જવાની છુટ ચેરીને તેના ઘરમાંથી મળેલી હતી અને વિવિધભારતીના ઓફીશે ચરિતાને લાવવા લઈ જવાની જવાબદારી વ્રજની હતી, ૮-૦૦ થી ૧૦-૦૦ વ્રજ ગમે ત્યાં ફરતો પણ ૧૦-૦૦ વાગ્યે એટલે તેણે ચેરીને લેવા માટે હાજરી આપવી પડતી હતી, ૧૦-૦૦ વાગ્યા પછી પણ તેઓ કેટલીક વાર બાહર કોઈક રેસ્ટોરન્ટમાં જતા અને ક્યારેક કમાટીબાગમાં પણ જતા હતાં, ક્યારેકતો ૧૦-૦૦ થી ૧-૦૦ ના ફિલમ શોમાં “આઈનોક્ષ” માં પણ જતાં હતાં, આમ વ્રજ અને ચેરી બંન્ને રાતના ૧૧-૦૦ વાગ્યા પહેલા ઘરમાં પણ ભાગ્યેજ પગ મુકતા હતાં, વ્રજ “એમ.બી.એ.” ના છઠ્ઠા સેમીસ્ટરમાં જવા પહેલા જ એક ૧૫,૦૦૦ રૂપીયાની જોબ માટે તેને ઓફર આવી ગઈ હતી, કે જે છેલ્લા સેમીસ્ટર પછી ચાલુ થવાની હતી, આપકી ફરમાઈશમાં સંચાલક તરીકે મહીનાના તેને ૫,૦૦૦ રૂપિયા મળવાના હતાં વળી તે પાર્ટટાઈમ જોબ જેવીજ હતી, બાકી બીજુ તો તેની આવળત પર આધાર હતો, આ જોબને કારણે વ્રજ ચેરી સાથે ૮-૦૦ વાગેનો વિવિધભારતીના ઓફીશે જતો હતો અને ૧૧-૦૦ વાગ્યે કામ પતાવીને બન્ને ઘેર આવી જતા હતા વળી આ પ્રોગ્રામ અઠવાડિયાના ત્રણ દિવસજ હતો તેથી કોઈ તકલીફનો પ્રશ્નજ ન હતો, વ્રજના પિતાને કે માતાને ખબર પડે તેવું કંઈ હતુજ નથી પણ તેને ડર રહ્યા કરતો હતો કે ક્યારેક મારાજ કોઈ મિત્ર વડે પિતાજીને ખબર પડી જશે ત્યારે શું? અને તેથીજ વ્રજે આ વાત તેના કોઈ મિત્રને પણ કહી ન હતી, માત્ર વિવિધભારતીના કાર્યકર, ચેરી અને ખુદ વ્રજ જાણતા હતાકે તે એજ “રામકુમાર” છે કે જેનું અડધું વડોદરા દીવાનું છે.

૨/૭/૨૦૦૫ શનિવારા રાતના ૧૨-૦૦ વાગ્યા હતા, વરસાદ હજુ પણ રોકાવાનું નામ લેતો ન હતો, વ્રજ અને ચેરી હમણાજ જમીને બેઠા હતા, બેટરીના સેલ ડીમ હોવાથી બંધ કરી દીધી હતી, લાઈટ અડધા કલાક પહેલા ગઈ હતી અને જનરેટર માં ડીઝલ ન હોવાથી ચાલુ ન હતું, આમેય છેલ્લા ત્રણ દિવસથી જનરેટર સતત ચાલતું હતું, ચારેય બાજું અંધકાર અને નીરવ શાંતિ હતી, અચાનક એક વીજળી ચમકી અને તેના પ્રકાશમાં ચરિતાએ વ્રજની આંખોમાંથી આંશું ટપકતા જોયા…..


(ક્રમશ)

“ચિંતન ટેલર”
૨૬/૯/૨૦૧૦

cherintan

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 1,331 hits
સપ્ટેમ્બર 2010
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« ઓગસ્ટ   ઓક્ટોબર »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

“પાંખ પર ડાઘ”

%d bloggers like this: